Powiem szczerze, że zdziwiłem się, zobaczyłem płytę grupy CHIMERA. Biała okładka, na niej jakaś gołębica. Info: polsko-czeski zespół grający progresywny rock gotycki. Ok, spoko... Chyba nie zdziwicie się, jeśli powiem, że zmieszanie, zażenowanie i konsternacja walczyły z ciekawością mojego wybrednego, recenzenckiego umysłu. Odpalam album „Chimera”, a tam... przepiękne dźwięki! Zaczniecie się pewnie zastanawiać, co taka lajtowa muzyka robi w portalu o muzyce podziemnej, w którym chcielibyście czytać głównie o brudzie, złu i mroku. Ano cały ten cień zwiastuje to, że gdzieś w oddali jest światło. I takim właśnie światłem jest CHIMERA. I mimo że klimaty progresywnego gotyku (choć gotyku, na dobrą sprawę, na tym wydawnictwie tyle, co kot napłakał) nie są muzyką, z którą chętnie obcuję na co dzień, to za nic nie mogę powiedzieć złego słowa o tym materiale! Brzmienie - zawodowe. Wokale damskie, męskie, polskie, czeskie, angielskie - dla każdego coś dobrego. Umiejętności techniczne muzyków... rewelacyjne. Proszę Państwa, chyba nie ulega wątpliwości, że ludzie parający się czymkolwiek mającego wspólny punkt odniesienia z szeroko pojętą progresją, nie mogą być słabymi grajkami. Krótkie, w większości melancholijne (choć zdarza się mocniejsze uderzenie, choćby w "Salsa") numery, zamykające się w prawie 45 minutach płyty „Chimera” przynoszą ukojenie, spokój. Nie jest to muzyka, której z radością będzie słuchał fan death metalu. Jednak jeśli od czasu do czasu odczuwacie potrzebę zainicjowania muzycznych poszukiwań w celu znalezienia czegoś oryginalnego, ciekawego, przebojowego (a jak!) i niekoniecznie ciężkiego - CHIMERA to zespół dla Was. [Tomasz Kulig]

Chimera, Ryszard Kowalczyk, Tranovice 267, 73953, Czech Republic; aardic@seznam.cz; www.chime-ra.com